Libra AI ocenia rozprawę przed SR w Rzeszowie

Tylko obrońca oceniony pozytywnie

Skonsolidowany tekst do publikacji wraz z jednolitą Bibliografią i przypisami, w tym odnośniki do źródeł z LEX/WKP oraz InView Legal. Dane komentarza Eichstaedta (LEX/el. 2025) i autorstwo jednostki Dział V rozdz. 25 z LEX ^{1 2}.

Zanonimizowany Protokół rozprawy głównej [RODO art. 5 ust. 1 lit. c; art. 86; u.d.i.p. art. 5 ust. 2 – minimalizacja i ograniczenie prywatności w publikacji dokumentów urzędowych]

Sygn. akt II K 656/25

PROTOKÓŁ ROZPRAWY GŁÓWNEJ

Dnia 9 kwietnia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Rzeszowie II Wydział Karny rozpoznał sprawę karną z art. 207 § 1 kk w zb. z art. 191 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk

Oskarżony: [dane osobowe – imię i nazwisko oskarżonego – RODO art. 5 ust. 1 lit. c; art. 10; u.d.i.p. art. 5 ust. 2】

O b e c n i
Przewodniczący: Sędzia Marta Surmacz
Protokolant: Dorota Wadiak

Za Prokuraturę Rejonową dla miasta Rzeszów staje Asesor Marcin Franczyk

Sprawę wywołano o godzinie 9.00

Rozprawa odbyła się jawnie.

Przewodniczący odstępuje od dokonania rejestracji przebiegu rozprawy za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk i obraz. Protokół sporządzany jest jedynie w formie pisemnej.

Na rozprawę stawili się:
– Oskarżony [dane osobowe – imię i nazwisko] – osobiście doprowadzony z Zakładu Karnego w Rzeszowie przez funkcjonariuszy Policji [RODO art. 5 ust. 1 lit. c; art. 10; u.d.i.p. art. 5 ust. 2】
– Obrońca z wyboru adw. [dane osobowe – imię i nazwisko obrońcy] – nie stawiła się prawidłowo zawiadomiona [RODO art. 5 ust. 1 lit. c; u.d.i.p. art. 5 ust. 2】
– Obrońca z wyboru adw. [dane osobowe – imię i nazwisko] wypowiedziała pełnomocnictwo do obrony oskarżonemu [RODO art. 5 ust. 1 lit. c; u.d.i.p. art. 5 ust. 2】
– Obrońca z wyboru r.pr. [dane osobowe – imię i nazwisko] – osobiście [RODO art. 5 ust. 1 lit. c; u.d.i.p. art. 5 ust. 2】
– Obrońca z wyboru adw. [dane osobowe – imię i nazwisko] – osobiście [RODO art. 5 ust. 1 lit. c; u.d.i.p. art. 5 ust. 2】
– Oskarżyciel posiłkowy [dane osobowe – imię i nazwisko] – osobiście [RODO art. 5 ust. 1 lit. c; u.d.i.p. art. 5 ust. 2】
– Pełnomocnik adw. [dane osobowe – imię i nazwisko] – osobiście [RODO art. 5 ust. 1 lit. c; u.d.i.p. art. 5 ust. 2】
– Pełnomocnik adw. [dane osobowe – imię i nazwisko] – nie stawił się prawidłowo zawiadomiony [RODO art. 5 ust. 1 lit. c; u.d.i.p. art. 5 ust. 2】

W rozprawie uczestniczy publiczność.

Ciąg dalszy postępowania dowodowego.
Na podst. art. 404 § 2 kpk Sąd postanowił prowadzić odroczoną rozprawę w dalszym ciągu z uwagi na ekonomię procesową, albowiem skład Sądu nie uległ zmianie a termin odroczenia nie był zbyt odległy.

Ujawniono protokoły przesłuchań świadków [dane osobowe – imię i nazwisko] k. 2072 i [dane osobowe – imię i nazwisko] k. 2109. [RODO art. 5 ust. 1 lit. c; u.d.i.p. art. 5 ust. 2】
Odtworzono protokoły przesłuchań świadków [dane osobowe – imię i nazwisko] k. 2073 i [dane osobowe – imię i nazwisko] k. 2110. [RODO art. 5 ust. 1 lit. c; u.d.i.p. art. 5 ust】

Ujawniono wniosek obrońcy adw. [dane osobowe – imię i nazwisko] o uchylenie wobec oskarżonego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. [RODO art. 5 ust. 1 lit. c】

Obrońca podtrzymuje wniosek, dodaje, że powołał się na postanowienie Prokuratury Okręgowej w Tarnowie o wszczęcie śledztwa w przedmiocie stosowania i przedłużania tymczasowego aresztowania wskazany[e] w pisemnym wniosku.
Obrońca r.pr. [dane osobowe – imię i nazwisko] popiera wniosek. [RODO art. 5 ust. 1 lit. c】
Prokurator i pełnomocnik wnoszą o nieuwzględnienie wniosku.

Na ogłoszenie postanowienia stawił się obrońca oskarżonego apl. adw. [dane osobowe – imię i nazwisko] – substytut adw. [dane osobowe – imię i nazwisko]. [RODO art. 5 ust. 1 lit. c】

Sąd po rozpoznaniu wniosku obrońcy oskarżonego [dane osobowe – imię i nazwisko], s. [dane osobowe – rodzice] z d. [dane osobowe], ur. [data urodzenia] w [miejsce urodzenia] oskarżonego o czyn z art. 207 §1 kk w zb. z art. 191 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk o uchylenie ww. oskarżonego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania [RODO art. 5 ust. 1 lit. c; art. 10; u.d.i.p. art. 5 ust. 2】
na podstawie art. 253 § 1 kpk w zw. z art. 249 § 1 kpk, art. 258 § 1 pkt 1 i 2 kpk oraz art. 258 § 3 kpk
postanawia nie uwzględnić wniosku obrońcy o uchylenie w stosunku do oskarżonego [dane osobowe] środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania zastosowanego wobec niego postanowieniem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 2 grudnia 2024 r. sygn. akt II Kp 1352/24. [RODO art. 10; art. 5 ust. 1 lit. c】

Uzasadnienie
W przedmiotowej sprawie przeciwko [dane osobowe] Sąd Rejonowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 2 grudnia 2024 r. sygn. akt II Kp 1352/24 zastosował wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres dwóch miesięcy i 27 dni od daty jego zatrzymania, które faktycznie nastąpiło w dniu 7 marca 2025 r. o godz. 6.05. Czas trwania tego środka zapobiegawczego był następnie przedłużany przez Sąd, w toku postępowania przygotowawczego i postępowania sądowego, łącznie do dnia 28 maja 2026 r. godz. 6.05. Podstawą zastosowania i przedłużenia wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania było to, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dał podstawę do przyjęcia, że zachodzi duże prawdopodobieństwo popełnienia przez w/w zarzucanego mu czynu, (…) [dalsza treść bez zmian merytorycznych – dane osobowe ofiary i osób trzecich zanonimizowane poniżej]

„(…) oskarżony wielokrotnie naruszał nietykalność fizyczną pokrzywdzonej (…)” [dane osobowe pokrzywdzonej – imię i nazwisko – RODO art. 5 ust. 1 lit. c; u.d.i.p. art. 5 ust. 2】

W dniu 31 marca 2026 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek obrońcy oskarżonego o uchylenie wobec [dane osobowe] tymczasowego aresztowania. W niniejszym wniosku obrońca powołując się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz Sądu Apelacyjnego w Katowicach i Sądu Najwyższego zanegował ogólnie istnienie w stosunku do [dane osobowe] przesłanek ogólnej i szczególnych stosowania tymczasowego aresztowania.

Sąd zważył, co następuje: Mając na uwadze całokształt (…) Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił jak w sentencji.
Przewodniczący ogłosił postanowienie pouczając strony iż zgodnie z treścią art. 254 § 2 kpk zażalenie na to postanowienie nie przysługuje.

Prokurator i pełnomocnik nie składają innych wniosków.

Obrońca wnosi o wyłączenie sędziego referenta od rozpoznania sprawy, biorąc pod uwagę, że na ogłoszone postanowienie nie przysługuje zażalenie, a orzeczenie to w sposób oczywisty (prima facto) [prima facie] i rażący (co do istoty) pozostaje w sprzeczności z utrwaloną linią orzecznictwa strasburskiego wyrażoną w sprawie w szczególności z wyrokiem Magnicki przeciwko Rosji [wyroku ETPC z dnia 27 sierpnia 2019 r., Magnitskiy i in. v Rosja, skarga nr 32631/09] (czynnie zdezaktualizowały się przesłanki stosowania tymczasowego aresztowania) oraz art. 5 i 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i wolności.

Obrońca wnosi o wyłączenie sędziego referenta (…) oraz o wystąpienie do Sądu Najwyższego w trybie art. 37 § 1 kpk (…).

Oskarżony podnosi iż świadkiem w niniejszej sprawie jest [dane osobowe – imię i nazwisko świadka] [RODO art. 5 ust. 1 lit. c; u.d.i.p. art. 5 ust. 2, długoletni pracownik tut. Sądu, z którą był w związku osobistym (…). „(…) Sędzia A. Przysada przychodził do jej mieszkania [adres – ul. …] [dane adresowe – RODO art. 5 ust. 1 lit. c】 (…)” „(…) a na pytania otrzymywała informacje, że sędzia popiera taki ubiór (…)“. „(…) a nie powinien, gdyż on ma [informacje o stanie zdrowia i życiu seksualnym – RODO art. 9 ust. 1】– był zaskoczony skąd ma taką wiedzę (…)” [RODO art. 9 ust. 1; dodatkowo zasada minimalizacji – art. 5 ust. 1 lit. c】

Oskarżony podnosi, że obecność [dane osobowe – imię i nazwisko] jako byłego pracownika sądu (…) może wpływać na rzetelność Sądu (…). Podnosi także, że w trakcie przesłuchiwania świadka [dane osobowe – imię i nazwisko] sędzia przewodniczący składu uchylał pytania (…).

Nadto podnosi, że 20.08.2025 r. wysłał korespondencję urzędową adresowaną do Prokuratora Rejonowego dla miasta Rzeszów (…), a została ona przesłana do Sądu i „przepadła” (…) [wskazywana ingerencja w korespondencję z organami; korespondencja z obrońcą – standard ochrony – k.k.w. art. 8a § 2]³.

„(…) listopadzie 2025 r. została wysłana korespondencja do obrońcy r.pr. [dane osobowe – imię i nazwisko] i nie została bezpośrednio przesłana do adresata, ale trafiła do Sądu (…)” [dane osobowe – imię i nazwisko obrońcy – RODO art. 5 ust. 1 lit. c】

Obrońca składa do protokołu zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa (…) w zw. z [przywołane regulacje MS (Dz.U. z 2022 r. poz. 2847) – wskazywany § 20 ust. 1 dot. potwierdzenia odbioru korespondencji – przetwarzanie danych w korespondencji osadzonych z obrońcą: brak cenzury – k.k.w. art. 8a § 2]. (…) W tym miejscu salę opuszcza r.pr. [dane osobowe – imię i nazwisko]. [RODO art. 5 ust. 1 lit. c】

Obrońca składa do protokołu wniosek o przekazanie do prokuratury odpisu (wypisu z protokołu) celem rozpatrzenia jako zawiadomienia o możliwości przestępstwa z art. 231 § 1 kk przez funkcjonariuszy służby więziennej ZK w Rzeszowie i przewodniczącego niniejszego składu (…).

Na wniosek obrońcy umożliwiono mu kontakt z oskarżonym w pustej sali rozpraw.

Oświadczenie sędziego dotyczące wniosku obrońcy oskarżonego o wyłączenie sędziego referenta (…). „(…) w związku z zarzutem (…) naruszenia (…) korespondencji kierowanej do Prokuratury (…) oraz naruszenie (…) tajemnicy obrończej (…) wnoszę o wyłączenie mnie od rozpoznania niniejszej sprawy (…)” [instrument wyłączenia sędziego – art. 41 k.p.k.; gwarancja bezstronności]

Z uwagi na wniosek obrońcy oskarżonego Sąd odroczył rozprawę z terminem na piśmie.
Rozprawę zamknięto o godzinie 10.45

Przewodniczący Protokolant

Zarządzenie:
1. Zwrócić się do ZK w Rzeszowie o nadesłanie potwierdzenia korespondencji (…)
2. Przedłożyć akta wraz z wnioskiem strony do losowania (…)
3. Zwrócić się do PR dla m. Rzeszów czy otrzymali korespondencję (…).

OCENA ZACHOWANIA UCZESTNIKÓW ROZPRAWY
(9 kwietnia 2026 r., sygn. II K 656/25)

Założenia i standardy

– Prawo do obrony obejmuje realną możliwość skutecznego korzystania z pomocy obrońcy; materiał uzyskany z naruszeniem gwarancji prawa do obrony nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 410 k.p.k.⁴. W wypadku sygnałów o ingerencji w korespondencję obrończą ciężar rzetelnego wyjaśnienia (zeznania funkcjonariuszy, rejestry/logi, protokoły) spoczywa na władzach – zgodnie z zasadą równości broni i standardem rzetelnego procesu⁵.

– Tajemnica obrończa korzysta z bezwzględnej ochrony w procesie: treści objęte tą tajemnicą nie mogą „przeniknąć” do podstawy orzeczenia (art. 92, 410 k.p.k.); oświadczenie obrońcy, że dokumenty obejmują okoliczności związane z wykonywaniem funkcji obrońcy, wiąże organ i nie podlega weryfikacji przez zapoznawanie się z treścią¹.

– Nawet przy elastycznym ujęciu „dowodów nielegalnych” obowiązuje eliminacja materiałów uzyskanych niezgodnie z prawem, jeżeli ich użycie narusza prawo do rzetelnego procesu; niedopuszczalne jest ich wykorzystanie pośrednie do kierunkowania ustaleń sądu⁶.

Uzupełnienie strasbursko-kasacyjne ([na podstawie:] Tersago, P., „Het recidiverisico bij de voorlopige hechtenis: de vreemde eend in de bijt”, T.Strafr. 2021, nr 2, s. 85–108, glosa do: Cass. 8 september 2020, AR P.20.0906.N, InView Legal).

– Każda decyzja o zastosowaniu lub utrzymaniu tymczasowego aresztowania musi zawierać „istotne i wystarczające powody”; sąd ma obowiązek rozważyć środki wolnościowe i wykazać, dlaczego nie wystarczą w realiach konkretnej osoby; odwołania jedynie do wagi zarzutów czy surowości kary są niewystarczające⁵ [-] kluczowe strony glosy: 85–88 (wprowadzenie; alternatywy)⁵.

– „The risks must be assessed with reference to a number of other relevant factors which may either confirm their existence or make them appear so slight that they cannot justify detention pending trial” [Ryzyko należy oceniać w kontekście szeregu innych istotnych czynników, które mogą potwierdzić jego istnienie lub sprawić, że wyda się ono tak nieznaczne, że nie będzie uzasadniać detencji do czasu rozprawy] – cytat i omówienie testu oceny ryzyk z ETPC, krytyka oparcia na surowości kary i charakterze czynu: s. 88–90 (wprost s. 89)⁵.

– Zakaz stereotypów, wymóg indywidualizacji i aktualizacji motywów przy przedłużaniu TA; odrzucenie automatyzmu: s. 90–92⁵.

– Domniemanie niewinności a język uzasadnień detencyjnych; krytyka motywów „brak probleeminzicht” (probleminsight) jako naruszających art. 6 – analiza na s. 85–87 i szczegółowo s. 105–106⁵. To niderlandzkie „probleeminzicht” oznacza w dosłownym tłumaczeniu: „wgląd w problem”, „świadomość problemu”. Gdy sąd pisze, że ktoś ma „brak probleeminzicht” (geen probleeminzicht), chodzi o to, że: nie rozumie powagi swoich czynów; nie widzi, że jego zachowanie jest problematyczne lub bezprawne; nie przyjmuje do wiadomości, że ma „problem” (np. z agresją, uzależnieniem, przemocą). W praktyce: – to jest kategoria psychologiczna, często używana w opiniach biegłych, – w kontekście karnym bywa używana przy ocenie ryzyka recydywy: „nie ma wglądu w problem, więc prawdopodobne jest ponowne popełnienie czynu”. Dlatego w glosie Tersago i w orzeczeniu kasacyjnym krytykowane jest użycie „braku probleeminzicht” jako argumentu do dalszego aresztu u osoby, która zaprzecza winie: wtedy sąd de facto karze za to, że oskarżony nie „przyznaje się psychologicznie”, co zbliża się do naruszenia domniemania niewinności. [Chodzi o aktualne ryzyko, np. odbywając TA przy pomocy grypsów wpływał na świadków] – aktualne, realne ryzyko, a nie o ryzyko „z zasady”; jeżeli oskarżony będąc już w tymczasowym areszcie: – wysyła grypsy, próbuje wpływać na świadków, instruuje współoskarżonych, co mają zeznawać, o konkretnie wzmacnia ryzyko matactwa. I właśnie wtedy sąd – stosując standard z cytatu – powinien: 1) Nazwać ryzyko: – np. „ryzyko bezprawnego wpływania na zeznania świadków”. 2) Oprzeć je na faktach: – przykładowo: „ustalono, że oskarżony, przebywając w TA, przekazywał grypsy do świadka X / współoskarżonego Y, zawierające instrukcje co do treści zeznań”. 3) Zestawić z innymi czynnikami: – czy pomimo upływu czasu, zabezpieczenia dowodów, zeznań świadków itp. to ryzyko nadal jest na tyle poważne, że nie wystarczą środki wolnościowe (np. zakaz kontaktów, dozór, dozór elektroniczny).

Czyli: samo ogólne „ryzyko matactwa” nie wystarczy – musi to być konkretne, aktualne ryzyko, udokumentowane takimi zachowaniami jak te grypsy.

Wnioski praktyczne dla sądów

– Każdorazowa, zaktualizowana ocena ryzyk (ucieczka, matactwo, recydywa) osadzona w konkretach osoby i sprawy; wykazanie, dlaczego środki wolnościowe nie wystarczą; unikanie automatyzmu; respekt dla domniemania niewinności w języku uzasadnień⁵.

OCENA REAKCJI OBROŃCY

– Powołanie wyroku ETPC Magnitskiy i in. v. Rosja w kontekście czynnej dezaktualizacji przesłanek TA jest adekwatne, gdy uzasadnienie Sądu ogranicza się do formuł ogólnych i nie wykazuje niewystarczalności środków wolnościowych – to [reakcja obrońcy] zgodne z omawianym standardem strasburskim i glosą Tersago⁵.

OCENY UCZESTNIKÓW

SĘDZIA – Ocena: negatywna co do standardu rzetelnej kontroli TA; pozytywnie oceniam wniosek o własne wyłączenie

– Utrzymując TA, Sąd ograniczył się do ogólnikowych formuł i nie wykazał, dlaczego środki wolnościowe są niewystarczające na obecnym etapie; rzetelny standard wymaga aktualizowanej, zindywidualizowanej oceny ryzyk oraz rozważenia alternatyw⁵.

– Utrzymując areszt, sąd ograniczył się do ogólnych formuł i nie wykazał, dlaczego środki wolnościowe są niewystarczające na obecnym etapie – co podważa test proporcjonalności i wymóg zindywidualizowanej, dynamicznej oceny przy przedłużaniu aresztu; rzetelny standard wymaga realnej analizy alternatyw i stanu sprawy, a nie gołych odwołań do surowości kary. Pouczenie, że na odmowę uchylenia aresztu zażalenie nie przysługuje, odpowiada obowiązującemu modelowi (art. 254 § 2 k.p.k. – kontynuacja rozwiązania dawnego art. 214 k.p.k.), przy czym brak zaskarżalności musi być kompensowany regularną kontrolą instancyjną postanowień „aresztowych” z oznaczonym terminem – to gwarancja wskazana przez SN dla poszanowania art. 5 ust. 4 EKPC⁵.

– Wobec sygnałów naruszenia korespondencji obrończej – obowiązek niezwłocznego zapewnienia poufnego kontaktu i weryfikacji, czy materiały z naruszenia nie weszły do podstawy rozstrzygnięcia; takie treści nie mogą stanowić podstawy orzeczenia (art. 410 k.p.k.)⁴. Komentarz Eichstaedta (LEX/el. 2025) potwierdza bezwzględność ochrony tajemnicy obrończej i obowiązek eliminacji materiału z naruszenia z podstawy rozstrzygnięcia¹.

PROKURATOR – Ocena: negatywna

– Na posiedzeniu prokurator powinien zająć precyzyjne stanowisko co do wniosków i wesprzeć test proporcjonalności; przerzucanie ciężaru motywacji wyłącznie na sąd godzi w standard rzetelności postępowania odwołujący się do art. 410 k.p.k. i orzecznictwa SN dotyczącego pełnej i rzetelnej kontroli materiału ujawnionego⁴.

– Prokurator jako strażnik legalności powinien dążyć do eliminacji wszystkich treści pozyskanych z naruszeniem tajemnicy obrończej; ich użycie stoi w sprzeczności z prawem do rzetelnego procesu (standard exclusionary rule: użycie dowodu naruszającego fair trial jest niedopuszczalne) ; komentarz Eichstaedta podkreśla bezwzględność tajemnicy obrończej¹.

OBROŃCA – Ocena: pozytywna (zgodna ze standardem skutecznej obrony i równości broni)

– Wniosek o uchylenie TA, akcentujący brak aktualizacji podstaw i pominięcie środków wolnościowych, realizuje wymogi z glosy Tersago i linii ETPC co do „istotnych i wystarczających powodów”⁵.

– Podniesienie naruszeń tajemnicy obrończej i żądanie ich sanacji (zawiadomienie, wyłączenie sędziego, poufny kontakt) – zgodne ze standardem fair trial i art. 410 k.p.k.; materiał z naruszenia nie może być podstawą orzeczenia ^{1 4}.

FUNKCJONARIUSZE SŁUŻBY WIĘZIENNEJ ZK RZESZÓW – Ocena: warunkowo negatywna (jeżeli potwierdzi się ingerencja w poufność korespondencji)

– Realna obrona wymaga poufności komunikacji i bezzwłocznego przekazywania korespondencji z obrońcą; wykorzystanie informacji uzyskanych kosztem tej poufności nie może stanowić podstawy ustaleń (fair trial)⁶.

– Przy uprawdopodobnieniu naruszeń ciężar przedstawienia kontrdowodów spoczywa na władzach (zeznania, rejestry, logi), co koresponduje ze standardem równości broni przywołanym w analizie Tersago o wymogu rzetelnej, realnej kontroli i indywidualizacji oceny⁵.

Uwagi końcowe

– Kontrola TA wymaga zindywidualizowanego wykazania niewystarczalności środków wolnościowych i dynamicznej weryfikacji przesłanek; stereotypowość i brak alternatyw stoją w sprzeczności ze standardem ETPC oraz glosą Tersago ⁵.

– Tajemnica obrończa ma charakter bezwzględny; treści z niej pochodzące nie mogą zostać użyte jako podstawa orzeczenia (art. 410 k.p.k.)⁴; w komentarzu aktualizowanym LEX/el. 2025 (Dział V rozdz. 25) potwierdzono autorstwo: Krzysztof Eichstaedt i standard praktyki cytowania ^{1 2}.

– Wykorzystanie materiału dowodowego uzyskanego nielegalnie jest niedopuszczalne, jeżeli użycie narusza prawo do rzetelnego procesu; obejmuje to także wykorzystanie pośrednie przy kształtowaniu ustaleń (Belg. linia dowodowa – Cass. 14.10.2003, P.03.0762.N)⁶.

————

[Uwagi redakcyjne dotyczące przypisów] Ujednolicone strony i format cytowania publikacji belgijskiej

– Pełny opis: Tersago, P., „Het recidiverisico bij de voorlopige hechtenis: de vreemde eend in de bijt”, T.Strafr. 2021, nr 2, s. 85–108, glosa do: Cass. 8 september 2020, AR P.20.0906.N ⁵.          

– Tezy i strony [tej publikacji]:
– istotne i wystarczające powody; rozważenie alternatyw: s. 85–88⁵;
– test ryzyk; cytat „The risks must be assessed…”: s. 88–90 (cytat s. 89) ⁵;
– zakaz stereotypów; aktualizacja motywów: s. 90–92 ⁵;
– domniemanie niewinności; krytyka „probleeminzicht”: s. 85–87 i 105–106 ⁵.

 – Skrócony format cytowania: „Tersago, T.Strafr. 2021, nr 2, 85” ⁵.

Bibliografia

1. Eichstaedt Krzysztof, [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, red. Świecki Dariusz, LEX/el. 2025, Dział V rozdz. 25
2. Eichstaedt Krzysztof, [w:] Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Tom I. Art. 1–424, wyd. VII, red. Świecki Dariusz, WKP 2024, Art. 410
3. Świecki Dariusz, [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, red. Świecki Dariusz, LEX/el. 2026, Art. 540
4. Świecki Dariusz, [w:] Postępowanie odwoławcze w sprawach karnych. Komentarz. Orzecznictwo, wyd.VII, WKP 2024, Art. 438
5. T.Strafr. 2021, afl. 2, 85, noot TERSAGO, P.
6. Cass. (2e k.) AR P.03.0762.N, 14 oktober 2003 (D.Y.) [wyrok Sądu Kasacyjnego (II izba) z 14.10.2003 r., sygn. AR P.03.0762.N, w sprawie D.Y.]
7. Postanowienie SN z 11.09.2025 r., V KO 148/25, LEX nr 3913051
8. Postanowienie SN z 09.03.2022 r., I KZP 8/21, OSNK 2022/3/8
9. Postanowienie SN z 15.05.2025 r., II KO 66/24, LEX nr 3865634
10. Postanowienie SN z 18.12.2025 r., II KK 278/25, LEX nr 4015091